Ann W. Mogelijk gemaakt door Blogger.
RSS

Waarom Kind & Gezin en ik nooit de beste vrienden zullen zijn

Vorige week was het weer zo ver. De kleine vent wordt bijna twee jaar en mocht terug op controle bij Kind en Gezin. Geen spuitjes deze keer, al maakte dat de ervaring er niet aangenamer op. Goed gehumeurd van het consultatiebureau thuis komen, het is me nog niet gelukt. Jammer eigenlijk, want het is niet dat ik persé tegen deze organisatie ben en het nut er niet van inzie. Maar nadelen zijn er zeker ook, en die zie ik maar al te goed. Beginnende bij de vreselijke kinderarts die in onze vestiging werkt. Ik noem ze ook wel Frau Doktor...
Volgens mij kent de kleine man het kantoor al goed. We parkeerden ons naar goede gewoonte op wandelafstand. Tot hiertoe nog geen probleem. Enthousiast stapte peuter de auto uit en wandelde gewillig met ons mee richting bureau. Tot hij de voordeur spotte. Toen draaide hij vrijwel meteen om. Daar ga ik niet binnen hoor. Dus pakte papa zijn zoontje op de arm en ging achter mama de wachtzaal binnen. Een drama maakte hij hier niet van, maar ik zag toch een vragende, lichtjes angstige blik in zijn ogen. Waarom moet ik persé mee naar binnen? (Houden jullie niet meer van mij?) Hij wou alvast niet van onze zijde wijken eenmaal we op de stoeltjes in de wachtzaal plaats namen. Jammer genoeg was het niet druk en kreeg peuter de kans niet om aan de vreemde omgeving te wennen. Er was een verschoontafel vrij en de kleine man mocht zijn kleertjes quasi onmiddellijk uitdoen voor de eerste stap van elke consultatie: meten en wegen.

Meestal laat hij dat best goed doen en vormt deze fase geen probleem, maar op dat moment kwam de eerste huilende baby de zaal binnen. Ons kleintje voelde de bui al hangen. Van zodra mama haar praktisch naakte peuter op de weegschaal zette, begonnen er tranen te vloeien. Dat die tranen niet droogden door hem op de prehistorisch oude meettafel te leggen, vormde geen verrassing. Gelukkig duurde het niet lang en was de vrijwilliger een lieve oude bomma die ons zoontje mee gerust stelde.

Blij dat het voorbij was, nestelde hij zich tegen de schouder van zijn mama. Een mama die haar nageslacht op zijn minst terug een body wou aandoen, want zo in zijn blootje blijven zitten, vond ik best een gek zicht. Tot de vriendelijke bomma mij tegenhield en meedeelde dat kindjes nu zonder kledij (wel met pamper aan, of course) door de dokter gezien worden. Moet dat echt? Ik zou ook niet graag zo goed als naakt in een wachtzaal tussen aangeklede volwassenen en huilende al even naakte baby's zitten. Klaar voor de slachtbank, zo leek het. En de kleine man die voelde zich alles behalve in zijn nopjes.

Daar was huilende baby nummer twee die uit het kantoor van de dokter kwam. Kan je het onze peuter kwalijk nemen dat hij helemaal niet hevig was om daar binnen te gaan? Dat hij flauw en hangerig was? Dat hij helemaal niet in the mood was voor al die fijne testjes en vragen waar de onverstaanbare Duitse arts de komende tien minuten mee af zou komen?

Dat dit een formule voor succes was, werd al gauw duidelijk. Het kleine ventje was alleen tevreden als ik hem tegen me aan gedrukt hield en rondwandelde. Van zodra ik op de stoel tegenover de dokter ging zitten met hem op de schoot, merkte ik dat dit niet was wat hij wou. De dokteres legde meteen een paar houten blokjes voor zijn neus en zei in haar beste Nederduits dat ze graag zou hebben dat hij hier een toren mee maakte. Gelukkig is dat iets wat hem ook effectief interesseert dus greep hij al een snel een blokje vast. Drie blokjes, dames en heren, en zelfs daar kon/wou hij op dat moment geen toren mee maken. Terwijl er thuis records van twaalf blokken of meer gevestigd worden. Typisch. Telkens hij het derde blokje op de twee andere wou stapelen, stootte hij het tweede blokje van zijn constructie. Dit werd hij zo beu dat hij verder dienst weigerde en boos de blokjes wegduwde. Weg met die rommel.

Dat hij niet stond te springen voor testje nummer twee op dit moment leek me logisch. Dan legde Frau Doktor een klein popje voor zijn neus. What the fuck, zag ik hem al denken. Popjes zijn niet zijn ding moet je weten. We hebben hem ooit een pop in zijn handen geduwd in de hoop dat hij het fijn zou vinden om met het haar van de pop te spelen (haren zijn wel zijn ding). Van zodra hij de ogen van de pop open en dicht zag gaan, trok hij een bedenkelijk gezicht en was de liefde (als die er ooit al was) gauw voorbij.

Moest hij al niet helemaal getraumatiseerd geweest zijn van al die huilende baby's in de wachtzaal, moest hij al niet helemaal geïrriteerd geweest zijn door de stoute blokjes die niet bleven liggen, moest hij de tijd hebben gehad om even op zijn plooien te komen, moest hij ook maar een beetje interesse hebben in kleine vieze popjes en moest dan ook nog eens die dokter deftig Nederlands gepraat hebben, DAN, maar ook alleen DAN, had hij misschien effectief "het baokje von das popje" aangewezen. (Alhoewel onze zoon geen hond is die we stelselmatig kunstjes leren zoals het aanduiden van lichaamsdelen op levenloze voorwerpen.) Ook het popje werd weggeduwd.

"Is haj moe?" vroeg de dokteres vervolgens. "Zoals haj nu toet zou ich zeggen das haj moe is." Dat ik vlak daarvoor gezegd had dat hij in de wachtzaal helemaal onder de indruk was van de huilende baby's en daardoor niet in zijn doen was, leek ze niet te willen accepteren. (Ik ben precies bij mijn (schoon)ouders. Die geloven mij ook nooit.) "Ja, hij is moe." zei ik dan maar gauw. Met dat mens ging ik niet discussiëren. Toch haalde ze nog een kleine bal boven die de peuterzoon ook niet wilde aannemen. "Gehen je foetballen mit papa Ian?" Eindelijk was ze bereid toe te geven dat het vandaag niet zou lukken. "Haj is op nein ingesteld und wil nicht meewerken." Meen je het?

Daarna mochten de wederhelft en ik een paar vragen beantwoorden. Ons kleintje werd nu een beetje met rust gelaten en fleurde meteen op. Al gauw stapte hij van mijn schoot en ging op ontdekking in het kantoor van Frau Doktor. Ik stelde voor om hem nu de blokjes nog eens te geven, maar daar ging ze niet op in. Hij had zijn kans blijkbaar gehad. In plaats daarvan leek het haar toen het ideale moment om met haar meetlint en koude stethoscoop in actie te schieten. Daar waren de traantjes terug. Het leek wel alsof ze ervan genoot om kindjes te laten wenen. (Ik begon te snappen waarom alle kindjes huilend uit haar kantoor komen. En het ligt niet aan de spuitjes.)

De kers op de taart van dit fijne doktersbezoek kwam er toen ze het beeldscherm van haar computer naar ons toe draaide en liet zien hoe de curve van de kleine man te veel naar beneden afboog. Hij woog te weinig. Ik zag in zijn boekje staan dat hij 85,5 cm zou meten terwijl dit twee weken geleden bij de huisarts nog 83 cm was. Ze gaf de andere lengte in en de curve was beter. Meen je het? Toch moeten we er op letten dat hij goed blijft eten en een oplossing zoeken voor de groeimelk die hij 's avonds niet meer wil drinken. "Je kann dat eens in ein beker probieren geven, das moet nicht in ein papfles." Dank u voor die gouden raad, dat hebben we echt nog niet geprobeerd. Haar andere geweldige tip was het dikker maken van de melk en het goedje met de lepel als een soort papje te geven. Oké, als jij denkt dat dit wel gaat werken, dan zullen we dat eens proberen.

We mochten om af te ronden nog vragen stellen. Mijn man polste achter tips om binnenkort met de potjestraining aan de slag te gaan (gewoon om toch iets te vragen). De raad die ik verstond waren heel originele ideeën die ik al lang her en der gehoord had en van de rest begreep ik gewoon geen bal. Van mij mocht ze simpelweg zwijgen. Let's get out of here. 

Terug thuis hadden mijn man en ik echt het gevoel dat we net door een paar Duitse soldaten anaal verkracht waren. We besloten te gaan wandelen en hebben lekker kunnen ventileren bij elkaar. Nadien hebben mijn vriendjes me via Facebook ook verder gerust gesteld. Blijkbaar zitten we met een hele generatie abnormale kinderen die niet groot genoeg zijn, te dik zijn, te dun zijn, te groot zijn, te dom of gewoonweg psychisch gestoord zijn. 

Dat kan ik allemaal wel relativeren, maar aan één ding blijf ik me mateloos storen. De mentaliteit dat mijn kind zich al op zijn twee jaar met testjes zou moeten bewijzen. Als ik vertel dat hij thuis al hoge torens maakt, is dat niet genoeg. Neenee, de dokteres moet dat zelf zien. Het enige wat ze te zien krijgt is een momentopname dat zich afspeelt in zo'n omstandigheden dat weinig kinderen echt zullen tonen wat ze kunnen en wie ze werkelijk zijn. Weet je dat de dokteres vroeg om tegen volgende keer de lichaamsdelen te oefenen? Op zo'n belachelijk popje? Hallo! De kleine man zal nog testen genoeg mogen doen, maar niet als hij nog maar twee en een half jaar oud is.

Dat is al even absurd als de huisarts die een jaar geleden aanraadde om boter onder het groentepapje van de kleine man te doen om aan te dikken. Laat hem toch eens gewoon een beetje magerder zijn. Hij drinkt water en vers geperst fruitsap, wij koken altijd (of toch meestal) vers, hij eet groenten en fruit als tussendoortjes, snoept maar af en toe... Dit is nu eens het gewicht van een gezond kind dat trouwens ook eerst borstvoeding heeft gekregen, geen flesvoeding. Volgens mij zijn veel artsen vergeten waarvoor die curves eigenlijk dienen. 

Laat kinderen toch wat meer zijn wie ze zijn, uit de boot vallen, alles behalve gemiddeld zijn, ontwikkelen op hun eigen tempo. Laten we stoppen met er prestatiegerichte fuckmooks van te maken. En laat ouders die dat proberen (zoals ik) alsjeblief wat meer met rust. Ik zeg wel proberen, want eenvoudig vind ik het niet altijd om aan de druk van buitenaf te weerstaan. 

Oh ja, die avond hebben we een koek onder peuter zijn melk geplet. (We zullen eens niet naar de dokter luisteren. Wat zijn we toch braaf.) De wederhelft kwam enthousiast met het kommetje pap en een lepel naar de kleine man en mezelf gewandeld. Ik zie de ogen van mijn kleintje nog stralen toen hij zag dat papa één van zijn kommetjes vast had. Daar zal vast iets lekkers in zitten. (Jullie houden dan toch van mij.) Maar toen hij in het kommetje kon kijken en daarin een witte brei terugvond, maakte hij een heus kokhalsgeluidje. "Bluoagh!" Ge-wel-dig! Ik werd weer helemaal opnieuw verliefd op mijn te mager, onderontwikkeld kind.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

16 reacties:

fiekefatjerietjes zei

Ohjee!
De raad die ik al van véél mensen heb gekregen is: luister niet te veel naar K&G en volg vooral je buik- of moedergevoel...

Barbara zei

Zo leuk (en grappig!) geschreven. En ook herkenbaar ookal is het bij mij al zeer lang geleden (zoon is 18!) het is nog steeds niets veranderd !!

Groetjes,

Ann W. zei

Die raad ken ik :-)
Dat proberen we inderdaad!

Ann W. zei

Dat is wel jammer Barbara. Na zo veel jaar maken ze nog steeds dezelfde fouten dan blijkbaar :-(
Fijn dat je het grappig vond. Ik heb me alvast geamuseerd tijdens het schrijven :-)

Turboke zei

Als je er zo tegenop ziet en het nutteloos vindt, waarom blijf je dan gaan? Wij hadden het daar na het tweede bezoek ook wel door en zijn er niet meer geweest. Onze tweede dochter is enkel geweest voor de gehoortest, dat leek ons nog mogelijks nuttig.

prinsesopdekikkererwt zei

Je hoeft inderdaad niet te gaan. De ervaring zal vast niet leuk geweest zijn, maar ik vind het nogal not done om er zo over te schrijven. De focus op dat Duitse, het anaal-verkracht-zinnetje, kom zeg. Ik heb zelf goede ervaringen met k&g. Ze hebben me extra begeleid omdat ik er alleen voor kwam te staan net na de geboorte van de jongste. Ik kon er altijd met mijn vragen terecht. Ik ben immers geen supermama die niet af en toe overleg nodig heeft. En als je zelf relax bent met je kindje, vindt die de testjes ook leuk om te doen. Dat is toch mijn ervaring. Ik maakte er gewoon met mijn jongens het beste van.

Ben zei

Hey prinseskikkererwt,
Waar ga jij naar kind & gezin?
Want uw ervaring is heel anders als die van ons en al onze vrienden met kinderen, dus misschien moeten we allemaal naar kind & gezin gaan waar jij gaat.
We gaan hoe dan ook niet meer naar onze kind & gezin behalve voor oog- en gehoortesten en spuitjes.

Ann W. zei

Terechte vraag turboke. Voor de spuitjes en gehoor/oogtest. Maar vrienden van ons zeiden inderdaad hetzelfde. Zij gingen na een paar bezoeken gewoon niet meer. Overweeg ik zeker ook.

Ann W. zei

Goh prinsesopdekikkererwt, goed dat jouw ervaringen met kind en gezin wel positief zijn. Ik zeg het, ik zie het nut enerzijds van deze organisatie wel in. Ik heb na de geboorte meer gehad aan de vroedvrouw die aan huis kwam en voor de rest kan ik veel aan mijn vrienden of familie vragen die ook kindjes hebben. Voor advies moet ik er dus niet echt beroep op doen. Ik vind dat ze voor de rest te prestatiegericht ingesteld zijn en ouders vaak meer ongerust maken dan hen te steunen.
De manier waarop ik het geschreven heb vind ik anders wel oké. Het was vooral grappig bedoeld en om eens goed te ventileren. De meesten zullen dat zo ook wel begrepen hebben.

storminjehoofd zei

Ik vond de anale Duitse toestanden wel een beetje grappig hoor :-)

Maar los daarvan: Ik snap wel wat de meeste mensen hun probleem is met K&G. Iedereen doet het op zijn manier en pikt het niet echt wanneer zij zich met je opvoeding gaan moeien. Langs de andere kant kan het ook best wél interessant zijn om te gaan, ze merken dingen op die anders onopgemerkt kunnen blijven. Zo bleek er een probleem te zijn met de heup van het kindje van een collega. Als peuter kon dat heel eenvoudig behandeld worden, had K&G het niet opgemerkt zou dat kindje later een lange behandeling moeten volgen hebben. Of het zoontje van iemand anders, waar ze opmerkten dat hij zijn duim niet gebruikt. Allerlei zaken die niet (altijd) opgemerkt worden als je zelf naar de huisarts gaat om de nodige spuitjes.

Dus: Laat de (overigens meestal goedbedoelde!) raad van je afglijden en ga gewoon relaxt naar K&G. Zo'n onderzoek is voor maar weinig kinderen (en ouders) leuk maar het hoort erbij.

Ann W. zei

Dag storminjehoofd, ik vind dat je een punt hebt. Kind en Gezin, de controles, ze zijn inderdaad goed om bepaalde zaken op te merken die anders gemist zouden kunnen worden. En voor ouders die nood hebben aan advies. Dat zijn de twee voordelen die ik voorlopig zie.
Misschien zou het een goede uitdaging voor hen zijn om de bezoekjes zowel voor meer ouders en kinderen leuker te maken :-)

sunny mama zei

Pfoeh, wat een ervaringen! Mijn dochter voldeed ook geen 100% aan de 'gemiddelden', daarom zijn het - zoals jij zelf ook al zegt - 'gemiddelden'. Maar dat werd bij het consultatiebureau toen alleen maar vastgesteld, daar werden verder geen conclusies aan verbonden of geen adviezen bij gegeven om daar verandering in te brengen.
Wij hadden gelukkig wat minder traumatiserende ervaringen met het consultatiebureau.

Roselien L. zei

Amai, mega herkenbaar. Hier in Herentals heb ik ook eens zo een 'duitsgeval' gehad. Ik vind de bezoekjes eigenlijk enkel nuttig voor de oor- en oogtestjes. Met al de rest wordt toch niks gedaan.
Via school wordt ons Warreke nu opgevolgd door CLB en die doen nog veel meer van die testjes. Hij weigert die ook meestal meteen uit te voeren (nogal verlegen). Er is wel een goede communicatie/overleg met de school waardoor die momentopnames eigenlijk direct worden bijgestuurd door de juf.
In de wachtzaal neem ik steeds een dekentje, handdoek of badjasje mee, was een goeie tip van de kind & gezin verpleegster.
Heel grappige blogpost trouwens !

Kreanimo zei

Volgens mij hebben wij dezelfde dokter...

Kreanimo zei
Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.
Ann W. zei

@ Roselien: Dat klinkt inderdaad als een goeie tip. Misschien een knuffel ofzo meenemen volgende keer. Ja, en inderdaad, het CLB gaat nog zo veel testjes doen in de toekomst. Ik vind dat ergens een heel jammer systeem. Zo ben ik intussen toch aan alternatieven aan het denken voor het reguliere onderwijssysteem. Gelukkig heeft Warre zo te horen dan wel een goeie juf! En bedankt voor het compliment :-)
@ Kreanimo: Oh nee, waar halen ze die dokters toch?! Het is echt geluk hebben he met de kinderarts die je op dat moment hebt. Wij hebben voorlopig nog geen goede in de buurt gevonden...

Een reactie plaatsen