Ann W. Mogelijk gemaakt door Blogger.
RSS

Vijf lessen die ik moet leren nu ik twee kids heb

Life as we know it is volledig voorbij nu baby nummer twee er is. Onze vroedvrouw had ons gewaarschuwd: eentje is geentje. En ik moet ze gelijk geven. Bij je eerste pasgeborene is er nog een periode waarbij je veel tijd hebt om samen met je ventje en de baby in de zetel te hangen, te genieten van alles wat je kleine spruit doet, te slapen wanneer je baby slaapt, de nieuwste series op Netflix erdoor te draaien, ergens iets te gaan eten, ... Ik noem het een soort overgangsperiode tussen het leven zonder en het leven met kind. Bij je tweede pasgeborene is er een peuter die het onmogelijk maakt om bovenstaand lijstje na te leven. Geen rust, amper tijd om volledig en alleen van je nieuwe aanwinst te genieten, laat staan dat je even wat tv kan kijken of iets voor jezelf kan doen. De dagen vliegen voorbij en voor je het weet is je kersverse baby al zes centimeter gegroeid en mag je haar eerste kleertjes in de herinneringsdoos opbergen (snif).

Het leven met twee kinderen, het is een grote verandering. En grote veranderingen die gaan altijd gepaard (bij mij toch) met veranderingen bij mezelf. Of beter gezegd: lessen die ik moet leren om de nieuwe situatie te baas te kunnen. Dit zijn de vijf uitdagingen die ik de afgelopen twee maanden ontdekt heb. De vijf lessen die ik moet leren of aan het leren ben nu ik twee kleintjes heb. 

Geniet van gestolen momenten

Het beetje tijd dat ik nog voor mezelf had, lijkt echt helemaal verdwenen. Ik weet gelukkig dat er terug meer tijd vrij zal komen naarmate die baby groter en zelfstandiger wordt en van zodra peuter naar de kleuterklas zal gaan (in november al!), maar voorlopig zitten we nog volop in het geen-tijd-voor-mezelf tijdperk. Behalve die korte gestolen momenten waarop baby en peuter slapen en ik even kan lezen in mijn boek of borstvoeding geef met de volgende tien minuten van Vampire Diaries op. Of wanneer ik na een uitzonderlijk goede nacht (of wat daar tegenwoordig voor doorgaat) voor de kinderen wakker wordt en nog eens een beetje kan schrijven. Zoooo-ot!

Leer loslaten

Tussendoor is het best genieten met onze twee kinderen. Zeker als mijn man en ik de taken kunnen verdelen of wanneer we met het hele gezin op stap gaan. Er zijn van die geweldige momenten dat je beide kinderen gelukkig zijn: eentje is mooi aan het spelen en de andere zoet aan het slapen of in haar relax aan het rondkijken. Van die momenten zou ik gerust een foto kunnen trekken en op Facebook zetten met de geïmpliceerde boodschap: zie eens hoe goed het ons afgaat met twee kids. Maar de realiteit is dat tegenover elk hemels moment een moment van totale chaos staat. 

Zo was ik met de baby in de draagdoek en de peuter op stap. De kleine man kreeg een van zijn driftbuien omdat we terug richting thuis moesten zodat kleine zus kon eten. Blijkbaar was ik zijn fopspeen vergeten. Gevolg: ik moest met een hongerige baby in de draagdoek ook nog eens een jammerende peuter op de arm meedragen. Wat was ik blij dat we eindelijk terug thuis waren! Of: Peuter moest gaan slapen. Hij heeft het nog altijd nodig dat ik naast hem op bed kom liggen totdat hij in slaap gevallen is. Baby moest dus haar grote broer mee te slapen leggen en besloot niet tevreden te zijn naast mama in het grote bed. Gevolg: zij begon te huilen waardoor niemand nog kon slapen. Ik stond recht om baby te troosten, maar dan begon peuter natuurlijk te jammeren. Wat werd ik gek van mijn twee jengelende kinderen. Aaargh! Op zo'n momenten zou ik gewoon mee willen huilen.

Hier ligt mijn grootste uitdaging: omgaan met de momenten dat ze me allebei nodig hebben. Dan heb ik het gevoel tussen hen te moeten kiezen en hoe doe je dat in godsnaam? Onze vroedvrouw gaat nog gelijk krijgen dat de grootste uitdaging zal worden: leren loslaten. Soms komt de baby eerst en dan weer de peuter, zo is het nu eenmaal. Ik kan er niet altijd volledig voor hen allebei zijn en alles altijd onder controle hebben. Omarm de chaos.

Omarm de verschillen

Hoe vreselijk ik die chaotische momenten ook vind, ze horen er nu eenmaal bij. Een betere organisatie kan al veel voorkomen en wat niet voorkomen kan worden, probeer ik dus los te laten. Wat ik echter niet kan loslaten is mijn eigen vreselijke houding. Daar stoor ik me mateloos aan. Ik kan het namelijk niet laten om mijn twee koters met elkaar te vergelijken en op momenten daar negatieve conclusies voor de één of de ander uit te trekken. Baby slaapt nu toch wel veel beter dan peuter vroeger deed. (Amai, wat was de babyperiode van onze eerste ellendig.) Baby lijkt minder knuffels nodig te hebben en ligt niet zo graag bij mama of papa op de arm. (Zou ons meisje minder lief blijken dan de kleine man?) Baby kan al een week eerder 'bewust lachen' dan peuter. (Zou ze alles sneller kunnen dan hem?)

Op zich kan dat vergelijken geen kwaad, maar ik merk dat mijn houding ten opzichte van ons zoontje er soms wat negatief door kleurt. Hij stapte laat, zijn spraak laat nu ook op zich wachten, laat staan dat ik al aan zijn zindelijkheidstraining durfde beginnen. Terwijl hij in november naar school zou mogen... En in plaats van vertrouwen te hebben in hem en zijn kunnen, stel ik in vraag of het allemaal wel goed zal komen. Nu ik een ander (gemakkelijker?) kind heb, besef ik pas dat het allemaal niet zo evident geweest is met hem. Het laatste wat ik wil, is nu met een negatievere bril naar hem kijken en zo zijn zelfbeeld beïnvloeden. Je kan niet geloven hoe schuldig dit me doet voelen. Zeker omdat het zo'n ongelooflijk lief en mooi ventje is met zo veel kwaliteiten. 

Laat ik me daar terug wat meer op focussen, op de kwaliteiten van mijn beide kindjes. Dan komt het wel goed.

Blijf regelmatig op date gaan

Van zodra er twee kinderen zijn, is het nog minder evident om naast mama en papa ook een koppel te blijven. Je bent echt continu met de kids bezig of één of andere huishoudelijke taak. Echt sexy is het leven niet. Mijn partner merkte op dat hij mij soms zelfs mama noemde in plaats van schatje. Vroeger gebeurde dat ook, maar altijd in een gesprek tegen de kleine man. Dat het nu in een gewoon gesprek tussen ons twee gebeurde, is ronduit griezelig! Tijd om terug regelmatig op date te gaan en er extra op te letten om naast mama en papa ook Ann en Ben te blijven. 

Hulp vragen mag (moet)

De schrik zit er momenteel in. Ik ben een beetje verwend de laatste maanden. Mijn man heeft twee maanden ouderschapsverlof genomen. Nog een kleine week en dan moet ik het twee weken alleen redden. Dan is er niemand meer om onmiddellijk op terug te vallen. Natuurlijk heb ik wel een netwerk waarop ik beroep kan doen: grootouders, de meter en een lieve buurvrouw. En daar ga ik zeker gebruik van maken. Ik moet het dus niet allemaal alleen doen. Op tijd een hulplijn inschakelen, is de boodschap. 


Ik ben niet zo goed in veranderingen en deze vijf lessen zal ik mij kennende geregeld vergeten. Het zal nog wel een tijdje afzien, zoeken, vallen en weer opstaan blijven. Maar tussendoor is het leven met twee kinderen soms ronduit geweldig en is het genieten van een gezin dat eindelijk compleet voelt...


Hoe was het voor jullie om van één naar twee of meer kinderen te gaan?
Nog belangrijke lessen die ik vergeten ben?
Laat het me zeker weten!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Jouw geboorteverhaal

Mijn meisje. Het is een maand geleden dat je voor het eerst op mijn borst gelegd werd en ik je kleine hoofd vele kusjes gaf. Dat je gezichtje rood werd van het huilen omdat je uit mijn warme buik moest komen. Dat mijn moederhart voor de tweede keer verliefd werd en wist dat ze onvoorwaardelijk alles voor jou zou doen.


De dag ervoor: Je was al vier dagen overtijd. Papa was intussen zo ongeduldig dat hij niet meer geloofde dat je ooit geboren zou worden. Ik wist dat je goed zat in mijn buik en zou komen wanneer je er klaar voor was. Die dag zijn we naar IKEA geweest en deed papa me uren doorheen die grote winkel waggelen (wandelen kon je dat intussen niet meer noemen). Mijn voeten en rug deden pijn en ik moest smeken om even te gaan zitten (true story). Je broer had toen zijn speeltafeltje gekregen en eenmaal thuis hebben we alle gekochte spullen een plaatsje gegeven. Niets deed vermoeden dat je die nacht zou komen.

22u30: Ik zei tegen papa dat we naar bed moesten gaan; ik wou nog een beetje rusten voor het geval je die nacht geboren zou worden. (Nu kan ik beweren dat ik aanvoelde dat het zo ver was, maar ik zei dat eigenlijk bijna elke avond. Al had ik op dat moment wel echt een onbehaaglijk gevoel.)

23u00: We lagen in bed, maar slapen heb ik niet meer kunnen doen. Een half uur later kreeg mama krampen die niet meer voelden zoals de voorweeën van de afgelopen weken. Ik werd nerveus. Is het zo ver? Geduldig wachtte ik af. Ik wou echt zeker zijn vooraleer ik iets tegen papa zou zeggen. (Intussen zal je wel weten dat je papa niet onnodig wil wakker maken.)

00u15: Ik gaf papa een por: “Schatje, ik denk dat het zo ver is.” Papa zei echter heel romantisch tegen mama: “Laat me slapen.” Gelukkig drongen mijn woorden niet veel later door en zijn we stilletjes naar beneden geslopen. Met pijn in het hart nam ik afscheid van grote broer die naast mij aan het slapen was. Met een kus zei ik vaarwel tegen ons leven met drie waar we de laatste tijd zo aan gewend waren.
Beneden belde ik de vroedvrouw op terwijl papa de muziek (zeegeluiden) opzette die ik gekozen had om tijdens de geboorte te spelen. Dit moest me helpen rustig en ontspannen te blijven. Intussen dacht ik aan de hypno birthing oefeningen die ik als voorbereiding dagelijks beluisterd had. “3 2 1 relax…” zei een warme Britse stem in mijn hoofd. 
Tussen de weeën door ruimde papa een beetje op en zette hij voor zichzelf een koffie met veel suiker om de nacht door te komen (die de dag daarna nog op tafel zou staan, natuurlijk).

1u30: De vroedvrouw was gearriveerd en onderzocht mama om te controleren of de bevalling begonnen was. Nog maar één tot twee centimeter opening. Voorlopig nog geen echte ontsluitingsweeën dus. 
Intussen deed papa zijn taak goed. Tijdens elke wee wreef hij over mijn benen en telde hij mee terwijl ik mijn buikademhaling deed. “1 2 3 4 (adem in, buik omhoog) – 1 2 3 4 5 6 7 8 (adem uit, buik omlaag)”
De vroedvrouw lag op de zetel te slapen in afwachting van de volgende controle om half drie. Ik probeerde de weeën zo ontspannen mogelijk op te vangen. Mama moest intussen een traantje laten omdat ze grote broer miste. Ze keek ernaar uit om jou te ontmoeten, maar vond het moeilijk dat haar andere kindje er niet bij kon zijn. 

2u30: Tante Inge was daar. Zij zou bij grote broer blijven slapen terwijl wij naar het ziekenhuis gingen. Het leek wel alsof onze peuter voelde dat er iets op til was. We hoorde de stem van de kleine man door de babyfoon gallen en gingen hem even halen. Daar zat mama dan: in de zetel, puffend, met een hangerige peuter op schoot, maar heel blij om jullie beiden dicht bij haar te voelen. Nu kon ik nog even knuffelen voor het echte werk zou beginnen. Want hoe hard ik ook positief naar jouw geboorte probeerde te kijken, ik had nog steeds schrik voor wat er ging komen.

3u15: Grote broer werd uitgeput naar zijn bedje gedragen door jullie meter. Mama was blij dat haar kleine man weg was, want haar weeën begonnen ineens veel intenser te worden. De vroedvrouw moest zelfs even ingrijpen om haar te helpen ontspannen. De pijn werd gewoonweg overweldigend.

3u45: Vier centimeter opening, de ontsluitingsweeën waren begonnen. Tijd om naar het ziekenhuis te vertrekken. Ik kreeg nog een knuffel en een kus van de vroedvrouw om me succes te wensen. Papa was intussen nog steeds mijn trouwe steun en toeverlaat. De weeën volgden elkaar snel op en werden steeds pijnlijker. Op weg naar de auto moesten we nog even aan de zetel stoppen om een wee op te vangen. Zo lang ik me op de stem van papa die tot vier en tot acht telde kon focussen, wist ik dat het me wel zou lukken.

4u: Op weg naar het ziekenhuis was het rustig op de baan. De zware regenval van eerder die nacht bleek gelukkig voorbij. Tussendoor kreeg ik nog een paar stevige weeën. Papa begon automatisch sneller te rijden van zodra ik een wee had. Intussen bleef hij strelen en tellen. Hij had het druk.

4u20: Papa parkeerde de auto aan de spoedafdeling van het ziekenhuis. Vooraleer ik uit de auto kon stappen, moest ik nog door een intense wee. Ik voelde nu dat ik vocht aan het verliezen was en dacht dat mijn water gebroken was. Gelukkig had ik voor het vertrek een dik maandverband aangedaan en lag er een handdoek op de zetel onder mij. (Papa had aan alles gedacht.) Zelfs aan de balie tijdens het aanmelden moest ik even pauzeren om een wee weg te ademen; ze volgden nu wel erg dicht op elkaar. Ik werd me bewust van de vrouw achter het loket en de mensen in de wachtkamer die naar ons keken. Mama die aan het puffen was en papa die telde. Het zag er misschien een beetje gek uit maar het kon me niets schelen. So far, so good.

4u30: Mama installeerde zich op het kraambed. Ik moest tijdens de geboorte antibiotica krijgen en herinnerde de vroedvrouw van het ziekenhuis hieraan. Het is echter een drukke nacht waardoor ze geregeld weer verdween en ik even op die antibiotica moest wachten. Er waren namelijk nog twee andere geboortes aan de gang.
Papa probeerde de zeegeluiden op te zetten, maar we hadden geen internetverbinding. Er was ook niemand in de buurt om een paswoord voor het draadloos internet aan te vragen. Van zodra de vroedvrouw in de kamer kwam, wou ik water. Die muziek was nu even geen prioriteit meer. Mama had gigantisch veel dorst en er zat natuurlijk geen drinken in haar bevallingstas. Aan al de rest had ze gedacht…

4u45: Ik kreeg eindelijk de antibiotica toegediend. De weeën werden pijnlijker en pijnlijker.  “Au au au,” schreeuwde ik. Ik voelde een druk naar beneden en wou duwen. De vroedvrouw ging eindelijk controleren hoeveel centimeter ik had. Negen! Ze zei dat ze me klaar ging maken om te bevallen en het drong eigenlijk niet tot mama door. Ik kon nog niet geloven dat je bijna in mijn armen zou liggen.

5u05: Papa trok nog snel een foto van mama op het kraambed. Ik dronk snel een slokje water en dan begon het persen. Mij omkleden was niet meer gelukt. Fuck die bevallingskleedjes. De t-shirt die ik droeg moest maar voldoen.
Drie keer persen en dan zou je er al zijn. Intussen kwam er een tweede vroedvrouw helpen aangezien de gyneacoloog er niet op tijd zou geraken. Ik kon haar wel iets aandoen. Ik wou naar papa kijken, zijn hand vastnemen en luisteren naar het tellen maar zij vertelde me dat niet te doen. Ik moest naar haar kijken en mijn knieën vasthouden. Naast “au au au” kon ik op dat moment alleen maar “nee nee nee” zeggen. Ze mocht mijn knieën wel omhoog duwen, maar ik ging dat zelf niet doen. En haar aankijken in plaats van mijn man al helemaal niet.
Mama wist niet dat ze tijdens de persweeën niet meer mocht buikademen en probeerde dit toch halsstarrig te doen. Ik smeekte papa om te tellen, maar hij zei dat dit nu niet meer mocht. Even verloor ik mijn houvast. De vroedvrouw legde uit (waarschijnlijk voor de zoveelste keer) dat ik mijn adem moest inhouden en moest persen.

???: Mama had het gevoel dat ze zou openscheuren (wat ook een beetje gebeurd was). De gynaecoloog was nog net op tijd aangekomen en zei dat je nu in een vervelende positie zat. De volgende keer moest ik echt goed persen zodat je niet in de problemen zou komen. Dus gaf mama alles wat ze in zich had.
Het voelde heerlijk toen ik je verder uit mij voelde glijden. Je zat enkel nog met je poepje en je benen in mij terwijl de gynaecoloog jou in zijn handen nam en de navelstreng rond je hals verwijderde. Je zat nog mooi ingepakt in de vliezen. Wat huilde je de ziel uit je lijfje toen je eruit gehaald werd en op mijn borst gelegd werd. 

5u36: Je was blauwroos en zo fragiel. Mama troostte je met wat lieve woorden en kusjes. Instant liefde en roze wolk.

Wat ben ik trots dat ik geen ruggenprik gebruikt heb. De meest intense lichamelijke prestatie in een vrouw haar leven: geslaagd! Het maakt me vooral blij omdat ik weet dat ik jou de best mogelijke start heb gegeven. Bovendien heeft mama alles nu gevoeld en bewust meegemaakt. Dat wou ze zo graag. Ook papa was blij. Voor hem was het eveneens een bijzondere ervaring. Hij had een duidelijke rol deze keer, wist wat doen en heeft dat perfect gedaan. Nadien voelde ik me intens verbonden met jou maar ook met papa. Het deed me zelfs een beetje denken aan dat mooie voorbeeld van een geboorte waarop de vroedvrouw zo verzot was. (Lees hier meer over in mijn stuk over de prenatale begeleiding.) Haar zullen we trouwens altijd dankbaar zijn voor haar bijdrage aan onze mooie ervaring.

En nu… moe, soms afzien, een hele evenwichtsoefening, maar wel genieten. Tussendoor.

Gelukkige één maand kleine meid.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Welkom Enya

Woensdag 29 juni om 5u36 was ze daar dan, eindelijk. 
Na 40 weken en 4 dagen wachten... 
De grote beloning.


Intussen is ze al een week oud (Al een week!) en leven we op een vrij roze wolk. Een wolk waarop iedereen moe is, het zoeken is naar een nieuw ritme en er af en toe wel woorden vallen, maar waarop er vooral genoten wordt.

Meer foto's en het geboorteverhaal volgen nog... Tussen het eten geven, slapen en spelen met de kleine man door. 

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Hoe prenatale begeleiding mij geholpen heeft mijn angst voor de bevalling (min of meer) te overwinnen

Wist jij dat je bij een zelfstandige vroedvrouw terecht kan voor prenatale begeleiding? Ik dus niet. Intussen ben ik 38 weken zwanger van baby nummer twee. Na de geboorte van baby nummer één, die niet zo goed aan de borst wou drinken, raadde het ziekenhuis ons een zelfstandige vroedvrouw aan. Toen heb ik de meerwaarde van een vroedvrouw ontdekt, maar dan wel na de geboorte van je kind. Aan haar advies en steun hebben we zo veel gehad. Ik realiseerde me echter nog niet dat ook voor de geboorte het inschakelen van een zelfstandige vroedvrouw een goed idee kan zijn.


Deze zwangerschap ben ik heel gevoelig, maar dan echt heel gevoelig. Vooral angstig eigenlijk. Maanden heb ik ermee geworsteld. Met de schrik dat het kindje te vroeg geboren zou worden, dat de wederhelft niet thuis zou zijn, dat de bevalling gigantisch pijnlijk zou worden... (In februari heb ik hier reeds iets over geschreven.) Ik probeerde die angsten in mijn eentje te overwinnen, maar moest uiteindelijk toegeven dat het me niet lukte. Ze werden zo overheersend dat ik besloot om hulp te zoeken. (Wat me als therapeut nogmaals deed beseffen hoe moeilijk het is om effectief de stap naar professionele hulp te zetten. Nog eens hoedje af voor al mijn cliënten.)

Ik nam contact op met mijn vroegere vroedvrouw en stelde haar de vraag of ze ook prenataal iets voor mij kon betekenen. Een week later bracht ze me een bezoekje om mijn zorgen te aanhoren en kreeg ik een uitnodiging voor twee prenatale sessies bij haar thuis. Ze zou me kunnen helpen door o.a. mooie voorbeelden van geboortes te laten zien (Die krijgen we in het westen volgens haar te weinig te zien. Hier overheersen de beelden van lijdende vrouwen die moord en brand schreeuwen terwijl ze hun man het liefst van al een pak slaag willen geven.), ontspanningsoefeningen te doen, mijn man te trainen in hoe hij mij het best kan ondersteunen tijdens de bevalling… Het klonk alvast het proberen waard. Instemmen dus. (Ik rekende erop dat ik de wederhelft wel zo ver zou krijgen om mee te doen. Wat gelukkig zo was.)

De eerste sessie: een mooi voorbeeld van een geboorte (33 weken zwanger)

Op weg naar onze eerste prenatale begeleiding voelden mijn man en ik ons vooral wat nerveus, niet wetende wat we nu echt van de komende twee uurtjes mochten verwachten. De vroedvrouw liet ons met haar gebruikelijke enthousiasme binnen in haar praktijkruimte. De grond was bedekt met rode zachte matten, er stonden zetels aan de kant waar verschillende exotisch ogende kussens tegen leunden en intussen hoorde ik een relaxatiemuziekje op de achtergrond klinken. Verschillende sfeerlichten gaven de ruimte een warme gloed terwijl de geur van wierook ons verder de kamer in zoog. De vroedvrouw nodigde me uit om enkele kussens te nemen en een goede positie te zoeken op één van de matten. Mijn man kwam vervolgens naast me zitten. We kregen de keuze tussen verschillende soorten water vergezeld van een gezonde snack. De ontvangst was alvast in orde. 

De sessie begon met een mooi voorbeeld van een geboorte: een film met in de hoofdrol een Mexicaanse vroedvrouw die haar eigen bevalling in goede banen leidde. Het hele filmpje voelde zowel surreëel als enorm inspirerend aan. Van zodra de weeën bij deze vrouw begonnen, belde ze haar familie op. Met z'n allen zijn ze een wandeling gaan maken om vervolgens samen een feestmaaltijd te nuttigen. Het was heel belangrijk voor haar dat haar familie in de buurt was vertelde ze. (Oh my god, als mijn water breekt ga ik echt mijn familie en schoonfamilie niet bij elkaar trommelen voor een wandeling en een uitgebreid diner.) Toen de pijn echt te hevig werd, stond ze op en begon ze in huis rond te wandelen, samen met haar man. Op een bepaald moment zag je hoe ze zichzelf overgaf aan de pijn en haar ogen wegdraaiden. Onze vroedvrouw gaf aan dat haar lichaam op dit moment een serieuze dosis endorfines had aangemaakt.

Wat me opviel was dat ze haar man niet wegduwde of uitschold. In tegendeel. Ze wou hem dicht bij haar. Ze had zijn handen vast en hij wandelde achterwaarts met haar mee. Voortdurend keek hij haar recht in de ogen. De intimiteit spatte eraf. De heersende sfeer deed me zelfs een beetje aan een vrijpartij denken. Onze vroedvrouw vertelde achteraf dat de intimiteit van de conceptie in principe ook bij de geboorte aanwezig zou moeten zijn. Heel anders dan het beeld dat ik altijd voor ogen had.

Op een bepaald moment voelde de vrouw in het filmpje aan dat het tijd was om plaats te nemen in het bad. Daar zat ze dan: gehurkt in het water, puur natuur, samen met haar naakte man. Intussen had haar kleuterzoon eveneens zijn kledij uitgedaan (waarom ook niet) en stond hij zijn mama naast het bad aan te moedigen. Niet veel later zag je het hoofdje uit de baarmoeder verschijnen en na de volgende wee trok ze de rest van het verschrompelde lijfje mee het warme water in. De vrouw hield haar slijmerige, blauwe pasgeboren baby stevig vast. Haar man streelde het hoofdje van zijn kersverse dochter en hun twee zoons (peuter en kleuter) zaten mee in bad het tafereel gade te slaan. Af en toe gaven ze hun pasgeboren zus een teken van affectie. Je zag dat het hele gezin dit nieuwe lid welkom heette en hoe zij deze bijzondere ervaring met elkaar deelden. 

Wil ik nu plots mijn familie en schoonfamilie voor een etentje uitnodigen van zodra mijn water gebroken is? Wil ik met de wederhelft heel mijn huis rondwandelen terwijl ik doodga van de pijn en hij zwoel in mijn ogen kijkt? Wil ik zonder enige kledij in ons bad bevallen met een naakte peuter en een al even naakte man bij mij? Niet direct. Ik denk ook niet dat onze vroedvrouw me daarom deze film heeft laten zien. Wat ik na het filmpje wel ervoer, was het gevoel dat ik deze tweede geboorte bewuster wil meemaken. Meer in voeling met mezelf, meer verbonden met mijn man en met mijn pasgeboren baby. En dat het uiteindelijk om iets moois gaat, namelijk het verwelkomen van een nieuw gezinslid. Eigenlijk zou dat centraal moeten staan en niet de pijn. Naast mijn angst begon er plaats te komen voor een enthousiast uitkijken naar. En dat voelde heerlijk.

Het idee van thuis te bevallen speelde nadien nog lange tijd in mijn hoofd. Ik vond het zo mooi om te zien dat de nieuwe baby door het hele gezin aanvaard werd. De twee zoontjes zagen waar hun zusje vandaan kwam en maakten deel uit van dit wonderlijke geboorteritueel. Terwijl wij onze kleine man voor een paar dagen bij oma en opa zullen droppen om hem nadien met een klein huilend wezentje weer op te pikken. Papa gaat wel bij hem slapen en onze peuter zal ook op bezoek komen in het ziekenhuis, maar hij gaat helemaal niet begrijpen van waar dat kleintje komt. Ik zou mijn kleine man heel graag tijdens de geboorte bij me hebben. Maar oké, ik vermoed dat het ziekenhuis hier niet echt voor open staat en uiteindelijk voel ik me bij een ziekenhuisbevalling toch iets geruster.

De eerste sessie was nog niet gedaan. Na de film volgde een kleine slideshow met geboorteweetjes. Wist je dat slechts 5 procent van de Vlaamse vrouwen gewoon puur natuur bevalt? Dus geen knip, geen vliezen breken, geen keizersnede, geen ruggenprik, ... Wist je dat een epidurale verdoving jouw pijn wel wegneemt maar dat daardoor de pijn bij het kindje toeneemt? Daar schrok ik wel even van. Normaal maakt het lichaam endorfines aan tijdens de bevalling om jouw pijn en die van de baby te verlichten. Neem je echter een ruggenprik, dan stopt het lichaam met de aanmaak van die endorfines. Ze zijn toch niet meer nodig. De epidurale verdoving neemt jouw pijn wel weg, maar niet die van je kindje. Het idee om toch zonder epidurale te bevallen werd geboren. Ook al was ik er na de eerste bevalling een overtuigd voorstander van.

Om af te sluiten deden we een hypnobirthing oefening die mijn man en ik thuis nog verder mochten trainen en kreeg ik een aantal relaxatieoefeningen doorgestuurd om op mezelf door te nemen. Joepie, huiswerk!

Tweede keer, betere keer? (34 weken zwanger)

Zo tevreden, voldaan en spiritueel ik terugkwam van de eerste prenatale begeleiding, zo emotioneel, angstig en uit balans verliet ik de praktijkruimte na de tweede sessie. Deze begon met een filmpje van nog enkele bijzondere (op het randje van absurde) geboortes (vrouwen die bij wijze van spreke high van de endorfine en in extase bevielen), een ademhalingsoefening voor mij en enkele massagetechnieken die de wederhelft aangeleerd kreeg. Tot dan was ik nog steeds in mijn nopjes en genoot ik weer volop van de sessie. Pas het laatste half uurtje ging het mis. 

De vroedvrouw liet een stuk van haar eigen tweede (thuis- en onderwater)bevalling zien. Je ziet haar in het filmpje elke twee minuten door intense weeën gaan, kreunend van de pijn, haar man die de massagetechnieken op haar toepast, zij die tussen de weeën door even tot rust kon komen maar al weer snel door de pijn overvallen werd.... En plots kwam mijn eigen eerste bevalling heel dichtbij. Door haar in pijn te zien, kwam ik terug in contact met mijn eigen pijn twee jaar geleden. Drie uur afzien, tot op het punt dat ik het niet meer kon verdragen en bijna smeekte om een epidurale. Ik had echt het gevoel dat ik het niet meer aankon. De tegenpool van al die mooie bevallingen die de vroedvrouw eerder had laten zien, van al die vrouwen die zich redelijk gracieus door de pijn wisten te puffen, met alleen maar de steun van natuurlijke endorfines en hun man. Ik was tijdens de geboorte van mijn zoontje zo gespannen, zo afgesloten van mezelf...

Mijn lieve vroedvrouw is echt een zalig mens. Ze kan je als de beste geruststellen, vooral door haar openheid over haar eigen ervaringen. Ze vertelde hoe ook voor haar bevallen met veel pijn en angst gepaard ging. Het is bij haar zeker niet gelopen zoals in sommige filmpjes die ze laat zien. (Wat niet wegneemt dat ze het toch zinvol vindt om hen te tonen.) Ze legt uit hoe baren gepaard gaat met een loskomen van alle emotionele pijn die je doorheen je leven hebt opgebouwd. Vooraleer je kindje geboren kan worden moet je door de diepste dalen van je ziel en je overgeven aan de pijn. Op de bevallingstafel komt plots dat gekwetste kind weer heel dichtbij. Dan komen plots al die issues die je dacht verwerkt te hebben terug aan de oppervlakte. Dit zou zich echter allemaal onbewust afspelen. Je beseft op dat moment niet dat je niet alleen lichamelijk maar ook mentaal aan het afzien bent. Hoe meer je dus in het reine bent met jezelf, hoe minder pijnlijk je bevalling zou zijn.

Er viel ergens een puzzelstukje op zijn plaats. Bij het zien van haar bevalling voelde ik echt oefenweeën, zo diep werd ik geraakt. Ik besefte dat de angst die ik al de hele tijd voelde, niet alleen angst was om te vroeg te bevallen maar eveneens voor de geboorte op zich. Angst om terug naar die plek in mezelf te moeten gaan die ik absoluut wil vermijden. Angst voor die onbeschrijflijke lichamelijke pijn. Angst om mezelf weer tegen te komen.

Ook mijn man zei achteraf dat het heel herkenbaar is wat de vroedvrouw vertelde. Een bevalling is een zware fysieke inspanning (‘Psychologies’ noemt het niet voor niets de grootste atletische prestatie in het leven van een vrouw) en bij zware fysieke inspanningen is het normaal dat je op een bepaald moment een breekpunt bereikt. Mijn man is iemand die voor zijn plezier meedoet aan de Dodentocht of de Strong Man Run, dus hij spreekt uit ervaring. Er is altijd een moment waarop je bijna zou willen opgeven, waarop je denkt dat je het niet meer aankan. Als je dan toch de kracht kan vinden om door te zetten, dan krijg je een boost die je tot aan de finish zal helpen.

Op de eerste geboorte was ik totaal niet voorbereid. Ik wou zonder epidurale bevallen, maar ging eigenlijk zonder enige kennis naar de verloskamer. Ik dacht bijvoorbeeld dat weeën met heel heel heel erg zware maandstonden te vergelijken waren. (Lach mezelf nu even heel heel heel erg uit.) Het leek echter eerder alsof er iemand om de zo veel minuten een mes in mijn onderbuik kwam steken en daar lekker sadistisch nog een goede draai aan gaf. Na drie uur kon ik de pijn gewoon niet meer verdragen.

Ik zou liegen als ik zei dat ik geen angst heb om opnieuw die lichamelijke pijn te ervaren. Daarvoor alleen al zou ik terug een ruggenprik nemen. Waarom doe je dat dan niet gewoon, hoor ik mezelf denken? Er zijn een heleboel redenen: omdat ik graag op alle vlakken zo dicht mogelijk bij de natuur wil staan en een natuurlijke bevalling daarom echt iets voor mij is, omdat ik deze keer wel de persdrang zou willen voelen op het einde en de bevalling zo bewust mogelijk wil meemaken, maar vooral omdat ik endorfines wil aanmaken die de pijn voor mijn kindje verzacht. Bovendien is volgens mij de beloning erg groot als je toch door dat diepe dal gaat en een kracht in jezelf kan aanboren waarvan je tot dan het bestaan niet wist. En wat daarna misschien wel volgt, is niet alleen de geboorte van je kind maar ook van een hele nieuwe vrouw. Zou dat niet mooi zijn?

Enkele weken later (38 weken zwanger)

Intussen ben ik eruit dat ik echt wel zonder epidurale wil bevallen. Ik heb er nog met de wederhelft en de vroedvrouw over gepraat en I made up my mind. Gaat het me lukken? Ik heb geen idee. Ik kan  alleen mijn best doen, dan kan ik achteraf sowieso trots zijn op mezelf. De vroedvrouw raadt me aan om als doel te stellen de epidurale pas als laatste redmiddel te zien en zo lang mogelijk uit te wachten. Ook pas naar het ziekenhuis gaan van zodra ik voldoende opening heb, zou helpen. De melk niet te vlug bij de kat zetten. Daarnaast zal de wederhelft mijn grootste supporter moeten zijn. Hem wacht dus een zware en uiterst onaangename job. (Hij kan zich alvast troosten met het feit dat het voor mij nog veel minder aangenaam zal zijn.)

Oh ja, die relaxatie/hypnobirthingoefeningen heb ik de afgelopen weken braaf elke dag gedaan. Een aanrader voor elke zwangere vrouw. (Zeker voor de stresskippen zoals mezelf.) Ze hebben me geholpen om effectief minder angstig te zijn, meer vertrouwen te hebben in mezelf en mijn lichaam en meer van de zwangerschap te genieten. Ik ga niet beweren dat mijn angsten verdwenen zijn, het is geen wondermiddel, maar er is wel plaats gekomen voor positieve gevoelens. 

Bron: birthbabyandbeyond

Link link

Een goede vroedvrouw in de buurt van Leopoldsburg? Eén adres: De moederschoot


Buik buik

Zoals beloofd.



  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Waarom Kind & Gezin en ik nooit de beste vrienden zullen zijn

Vorige week was het weer zo ver. De kleine vent wordt bijna twee jaar en mocht terug op controle bij Kind en Gezin. Geen spuitjes deze keer, al maakte dat de ervaring er niet aangenamer op. Goed gehumeurd van het consultatiebureau thuis komen, het is me nog niet gelukt. Jammer eigenlijk, want het is niet dat ik persé tegen deze organisatie ben en het nut er niet van inzie. Maar nadelen zijn er zeker ook, en die zie ik maar al te goed. Beginnende bij de vreselijke kinderarts die in onze vestiging werkt. Ik noem ze ook wel Frau Doktor...
Volgens mij kent de kleine man het kantoor al goed. We parkeerden ons naar goede gewoonte op wandelafstand. Tot hiertoe nog geen probleem. Enthousiast stapte peuter de auto uit en wandelde gewillig met ons mee richting bureau. Tot hij de voordeur spotte. Toen draaide hij vrijwel meteen om. Daar ga ik niet binnen hoor. Dus pakte papa zijn zoontje op de arm en ging achter mama de wachtzaal binnen. Een drama maakte hij hier niet van, maar ik zag toch een vragende, lichtjes angstige blik in zijn ogen. Waarom moet ik persé mee naar binnen? (Houden jullie niet meer van mij?) Hij wou alvast niet van onze zijde wijken eenmaal we op de stoeltjes in de wachtzaal plaats namen. Jammer genoeg was het niet druk en kreeg peuter de kans niet om aan de vreemde omgeving te wennen. Er was een verschoontafel vrij en de kleine man mocht zijn kleertjes quasi onmiddellijk uitdoen voor de eerste stap van elke consultatie: meten en wegen.

Meestal laat hij dat best goed doen en vormt deze fase geen probleem, maar op dat moment kwam de eerste huilende baby de zaal binnen. Ons kleintje voelde de bui al hangen. Van zodra mama haar praktisch naakte peuter op de weegschaal zette, begonnen er tranen te vloeien. Dat die tranen niet droogden door hem op de prehistorisch oude meettafel te leggen, vormde geen verrassing. Gelukkig duurde het niet lang en was de vrijwilliger een lieve oude bomma die ons zoontje mee gerust stelde.

Blij dat het voorbij was, nestelde hij zich tegen de schouder van zijn mama. Een mama die haar nageslacht op zijn minst terug een body wou aandoen, want zo in zijn blootje blijven zitten, vond ik best een gek zicht. Tot de vriendelijke bomma mij tegenhield en meedeelde dat kindjes nu zonder kledij (wel met pamper aan, of course) door de dokter gezien worden. Moet dat echt? Ik zou ook niet graag zo goed als naakt in een wachtzaal tussen aangeklede volwassenen en huilende al even naakte baby's zitten. Klaar voor de slachtbank, zo leek het. En de kleine man die voelde zich alles behalve in zijn nopjes.

Daar was huilende baby nummer twee die uit het kantoor van de dokter kwam. Kan je het onze peuter kwalijk nemen dat hij helemaal niet hevig was om daar binnen te gaan? Dat hij flauw en hangerig was? Dat hij helemaal niet in the mood was voor al die fijne testjes en vragen waar de onverstaanbare Duitse arts de komende tien minuten mee af zou komen?

Dat dit een formule voor succes was, werd al gauw duidelijk. Het kleine ventje was alleen tevreden als ik hem tegen me aan gedrukt hield en rondwandelde. Van zodra ik op de stoel tegenover de dokter ging zitten met hem op de schoot, merkte ik dat dit niet was wat hij wou. De dokteres legde meteen een paar houten blokjes voor zijn neus en zei in haar beste Nederduits dat ze graag zou hebben dat hij hier een toren mee maakte. Gelukkig is dat iets wat hem ook effectief interesseert dus greep hij al een snel een blokje vast. Drie blokjes, dames en heren, en zelfs daar kon/wou hij op dat moment geen toren mee maken. Terwijl er thuis records van twaalf blokken of meer gevestigd worden. Typisch. Telkens hij het derde blokje op de twee andere wou stapelen, stootte hij het tweede blokje van zijn constructie. Dit werd hij zo beu dat hij verder dienst weigerde en boos de blokjes wegduwde. Weg met die rommel.

Dat hij niet stond te springen voor testje nummer twee op dit moment leek me logisch. Dan legde Frau Doktor een klein popje voor zijn neus. What the fuck, zag ik hem al denken. Popjes zijn niet zijn ding moet je weten. We hebben hem ooit een pop in zijn handen geduwd in de hoop dat hij het fijn zou vinden om met het haar van de pop te spelen (haren zijn wel zijn ding). Van zodra hij de ogen van de pop open en dicht zag gaan, trok hij een bedenkelijk gezicht en was de liefde (als die er ooit al was) gauw voorbij.

Moest hij al niet helemaal getraumatiseerd geweest zijn van al die huilende baby's in de wachtzaal, moest hij al niet helemaal geïrriteerd geweest zijn door de stoute blokjes die niet bleven liggen, moest hij de tijd hebben gehad om even op zijn plooien te komen, moest hij ook maar een beetje interesse hebben in kleine vieze popjes en moest dan ook nog eens die dokter deftig Nederlands gepraat hebben, DAN, maar ook alleen DAN, had hij misschien effectief "het baokje von das popje" aangewezen. (Alhoewel onze zoon geen hond is die we stelselmatig kunstjes leren zoals het aanduiden van lichaamsdelen op levenloze voorwerpen.) Ook het popje werd weggeduwd.

"Is haj moe?" vroeg de dokteres vervolgens. "Zoals haj nu toet zou ich zeggen das haj moe is." Dat ik vlak daarvoor gezegd had dat hij in de wachtzaal helemaal onder de indruk was van de huilende baby's en daardoor niet in zijn doen was, leek ze niet te willen accepteren. (Ik ben precies bij mijn (schoon)ouders. Die geloven mij ook nooit.) "Ja, hij is moe." zei ik dan maar gauw. Met dat mens ging ik niet discussiëren. Toch haalde ze nog een kleine bal boven die de peuterzoon ook niet wilde aannemen. "Gehen je foetballen mit papa Ian?" Eindelijk was ze bereid toe te geven dat het vandaag niet zou lukken. "Haj is op nein ingesteld und wil nicht meewerken." Meen je het?

Daarna mochten de wederhelft en ik een paar vragen beantwoorden. Ons kleintje werd nu een beetje met rust gelaten en fleurde meteen op. Al gauw stapte hij van mijn schoot en ging op ontdekking in het kantoor van Frau Doktor. Ik stelde voor om hem nu de blokjes nog eens te geven, maar daar ging ze niet op in. Hij had zijn kans blijkbaar gehad. In plaats daarvan leek het haar toen het ideale moment om met haar meetlint en koude stethoscoop in actie te schieten. Daar waren de traantjes terug. Het leek wel alsof ze ervan genoot om kindjes te laten wenen. (Ik begon te snappen waarom alle kindjes huilend uit haar kantoor komen. En het ligt niet aan de spuitjes.)

De kers op de taart van dit fijne doktersbezoek kwam er toen ze het beeldscherm van haar computer naar ons toe draaide en liet zien hoe de curve van de kleine man te veel naar beneden afboog. Hij woog te weinig. Ik zag in zijn boekje staan dat hij 85,5 cm zou meten terwijl dit twee weken geleden bij de huisarts nog 83 cm was. Ze gaf de andere lengte in en de curve was beter. Meen je het? Toch moeten we er op letten dat hij goed blijft eten en een oplossing zoeken voor de groeimelk die hij 's avonds niet meer wil drinken. "Je kann dat eens in ein beker probieren geven, das moet nicht in ein papfles." Dank u voor die gouden raad, dat hebben we echt nog niet geprobeerd. Haar andere geweldige tip was het dikker maken van de melk en het goedje met de lepel als een soort papje te geven. Oké, als jij denkt dat dit wel gaat werken, dan zullen we dat eens proberen.

We mochten om af te ronden nog vragen stellen. Mijn man polste achter tips om binnenkort met de potjestraining aan de slag te gaan (gewoon om toch iets te vragen). De raad die ik verstond waren heel originele ideeën die ik al lang her en der gehoord had en van de rest begreep ik gewoon geen bal. Van mij mocht ze simpelweg zwijgen. Let's get out of here. 

Terug thuis hadden mijn man en ik echt het gevoel dat we net door een paar Duitse soldaten anaal verkracht waren. We besloten te gaan wandelen en hebben lekker kunnen ventileren bij elkaar. Nadien hebben mijn vriendjes me via Facebook ook verder gerust gesteld. Blijkbaar zitten we met een hele generatie abnormale kinderen die niet groot genoeg zijn, te dik zijn, te dun zijn, te groot zijn, te dom of gewoonweg psychisch gestoord zijn. 

Dat kan ik allemaal wel relativeren, maar aan één ding blijf ik me mateloos storen. De mentaliteit dat mijn kind zich al op zijn twee jaar met testjes zou moeten bewijzen. Als ik vertel dat hij thuis al hoge torens maakt, is dat niet genoeg. Neenee, de dokteres moet dat zelf zien. Het enige wat ze te zien krijgt is een momentopname dat zich afspeelt in zo'n omstandigheden dat weinig kinderen echt zullen tonen wat ze kunnen en wie ze werkelijk zijn. Weet je dat de dokteres vroeg om tegen volgende keer de lichaamsdelen te oefenen? Op zo'n belachelijk popje? Hallo! De kleine man zal nog testen genoeg mogen doen, maar niet als hij nog maar twee en een half jaar oud is.

Dat is al even absurd als de huisarts die een jaar geleden aanraadde om boter onder het groentepapje van de kleine man te doen om aan te dikken. Laat hem toch eens gewoon een beetje magerder zijn. Hij drinkt water en vers geperst fruitsap, wij koken altijd (of toch meestal) vers, hij eet groenten en fruit als tussendoortjes, snoept maar af en toe... Dit is nu eens het gewicht van een gezond kind dat trouwens ook eerst borstvoeding heeft gekregen, geen flesvoeding. Volgens mij zijn veel artsen vergeten waarvoor die curves eigenlijk dienen. 

Laat kinderen toch wat meer zijn wie ze zijn, uit de boot vallen, alles behalve gemiddeld zijn, ontwikkelen op hun eigen tempo. Laten we stoppen met er prestatiegerichte fuckmooks van te maken. En laat ouders die dat proberen (zoals ik) alsjeblief wat meer met rust. Ik zeg wel proberen, want eenvoudig vind ik het niet altijd om aan de druk van buitenaf te weerstaan. 

Oh ja, die avond hebben we een koek onder peuter zijn melk geplet. (We zullen eens niet naar de dokter luisteren. Wat zijn we toch braaf.) De wederhelft kwam enthousiast met het kommetje pap en een lepel naar de kleine man en mezelf gewandeld. Ik zie de ogen van mijn kleintje nog stralen toen hij zag dat papa één van zijn kommetjes vast had. Daar zal vast iets lekkers in zitten. (Jullie houden dan toch van mij.) Maar toen hij in het kommetje kon kijken en daarin een witte brei terugvond, maakte hij een heus kokhalsgeluidje. "Bluoagh!" Ge-wel-dig! Ik werd weer helemaal opnieuw verliefd op mijn te mager, onderontwikkeld kind.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Blog Burn-out

Willen of niet, door mijn zwangerschap schrijf en blog ik veel minder. Tot nu toe was dit een bron van frustratie. Waarom moet ik nu zo moe en futloos zijn? (Dag zelfmedelijden, mijn oude vriend.) Afgelopen week begon ik echter de voordelen te zien. Na meer dan een jaar bloggen werd ik gedwongen om afstand te nemen van het hele gebeuren, wat me de mogelijkheid bood om de situatie eens grondig te evalueren. De metapositie innemen noemen we dat in therapie. En wat blijkt? Ik was eigenlijk helemaal geen happy blogger. Ontevreden met hoe ik bezig was, ploeterde ik lekker voort en stevende recht op een blog burn-out af.


Gij zult...

Zo had ik mezelf allerlei geboden opgelegd. Moetens waaraan ik hoorde te voldoen om een goede blog te onderhouden. Een groot deel van die regeltjes waren gebaseerd op Het Blogboek van Kelly Deriemaeker. Ik kan haar en haar blog Tales from the Crib nog steeds appreciëren maar wat voor haar werkt, werkte duidelijk niet voor mij.

Zo was ik ervan overtuigd dat ik wekelijks twee tot drie berichten moest posten. Volgens Kelly moeten dit minstens één inhoudelijk sterke post en twee vullers zijn (liefst andersom natuurlijk). Om te beginnen ligt dat cijfer voor mij te hoog. Je hebt van die bloggers die praktisch dagelijks leuke dingen op hun blog kunnen zetten (zoals Huisvlijt en Hallo Sunny), maar als ik meerdere posts per week moet voorzien, begin ik de rijnste onzin te schrijven. 

Bovendien ben ik te perfectionistisch en schrijf ik niet foutloos genoeg. Een tekst moet bij mij herlezen, nog eens herlezen en bewerkt worden. Hij moet de tijd krijgen om te rijpen, zoals goede kaas of goede wijn. En ik drink liever één of twee keer in de maand echt lekkere wijn dan één of twee keer in de week een fles van de Lidl. 

Twee posts per maand, dat is niet veel. Toch ken ik leuke blogs die aan dit quotum voldoen. Neem nu Miss Mila at Home. Soms moet ik twee weken wachten op een nieuw bericht, maar zodra het er is, ga ik enthousiast lezen. Er was een periode dat ze meer van zich liet horen. Niet dat de kwaliteit van haar teksten toen achteruit ging, toch verloor ik mijn interesse een beetje. Meer hoeft niet altijd beter te zijn.

Welke regels had ik zo nog? Gij zult elke week blogjes lezen en liefst nog op elke post reageren ook. Kelly geeft dat als één van de manieren om je blog bekend te maken bij andere lezers. Daar heeft ze gelijk in. Net zoals Nicole van Huisvlijt gelijk heeft wanneer ze zegt dat het alleen maar beleefd is om een bezoek te brengen aan die bloggers die ook bij jou op bezoek komen. (Zie artikel Blogetiquette.) Gelijk of niet, op den duur werd blogjes lezen meer een verplichting dan een hobby. 

Ik had een hele lijst van blogs die ik volgde en deze moest ik minstens één keer per week bezoeken. Nu ik op blogsabat ben en veel minder tijd heb om andere blogs te lezen, kies ik er enkel diegene uit die ik oprecht graag volg. Dat is een heel wat korter lijstje dan mijn vroegere Bloglovinlijstje, maar blogs lezen voelt tenminste terug plezierig.

Naast andere blogs volgen en zo veel mogelijk reageren, moest ik van mezelf minstens elke week een nieuwe blog leren kennen. Dit deed ik door te zoeken tussen de reacties van anderen of door te gaan kijken naar een post die een reeds gekende blogster me aanraadde. Op zich is dat inderdaad the way to go om nieuwe blogs te ontdekken. Zo heb ik er een paar gevonden die ik nu nog steeds graag lees. Maar wekelijks had ik daar niet de tijd voor. En toch deed ik het.

"Wie tegen de stroom ingaat, komt uit bij de bron." Daar geloof ik echt in. Zo probeer ik de laatste jaren mijn leven te leiden. In plaats van deze gouden regel door te trekken naar mijn manier van bloggen, probeerde ik mee te gaan met de algemene stroom in blogland. Ik volgde niet langer mijn eigen weg, maar hield me aan andermans regels en een veel te gejaagd tempo dat eigenlijk de perfecte weergave is van onze huidige maatschappij. 

Veel te vaak heb ik de zoon voor televisie gezet om iets te kunnen schrijven of om nog snel wat reacties te posten. Meermaals heb ik gekozen voor mijn blog in plaats van tijd met de wederhelft of het gezin door te brengen. Bloggen ging zelfs ten koste van mijn seksleven en de band met mijn partner. Het beïnvloedde ook mijn huishouden btw. Ik was een echte blogaholic. Nu ik terug energie heb en die meer verdeel (onder de mensen die ik graag zie, mijn andere hobby's en mijn huis) ziet dat laatste er terug veel verzorgder uit. 

Maar laten we eerlijk zijn. Mijn huis is dan misschien wat netter, mijn grote en kleine man zijn terug wat meer tevreden, ik ben weer mee met de laatste nieuwe series maar... zoals mijn blog er nu bijligt, voelt het ook niet goed. Hij wordt een beetje verwaarloosd. 

...Keuzes maken

Daar komt het vaak op neer. Wat ik nooit zal vergeten is de vraag van mijn man: "Wil je een schrijfster zijn die blogt of een blogster?" Aanvankelijk was het mijn bedoeling om te schrijven en mijn teksten via mijn blog te delen. Stilaan begon ik me schuldig te maken aan het posten van recepten, reisfoto's en babyweetjes. Net omdat ik dat bij andere blogs ook zo leuk vond. Ik poste gewoon wat ik wou zonder er al te veel bij na te denken en mijn blog ging een heel andere kant uit dan gepland.

Nu mijn hersenmassa in gang geschoten is, sta ik toch graag even stil bij enkele zaken. Waar wil ik eigenlijk over bloggen en waarover niet? Waar liggen mijn grenzen? (Sommige zaken kan ik misschien beter voor Facebook houden.) Welke thema's wil ik vooral aan bod laten komen? Wie is mijn doelgroep? Zoals elk goed draaiend bedrijf heb ik nood aan een visie en missie.

Gelukkig duurt mijn zwangerschap aka mijn blogsabbat nog enkele maanden en heb ik tijd om met een aantal dingen in het reine te komen. En na de bevalling/babyperiode verwacht ik een comeback van een blogster die meer weet waar ze naartoe wil, op tijd grenzen stelt en regelmatig (hoe regelmatig valt nog te bekijken) fijne teksten post. Zou dat niet mooi zijn?


Ben jij blij met je blogritme? 
Zo ja, hoe heb jij een goed/haalbaar ritme gevonden?
Zo nee, wat schort er dan aan?
Heb je het gevoel mee te draaien met de stroom of heb jij echt je eigen weg gevonden? (Of misschien kunnen die twee bij jou mooi hand in hand gaan, wie weet.)

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Ann droomt over haar tweede bevalling (en deelt haar zorgen)

Van mijn tweede zwangerschap zou ik meer kunnen genieten. Ik zou me minder zorgen maken en minder angst hebben, o.a. voor de bevalling. Ik heb het allemaal toch al een keer gedaan? Yeah right. Ik steek nog een praline in mijn mond en denk na over mijn droom vannacht die toch wel het tegendeel bewijst. 20 weken ben ik intussen zwanger en er zijn al heel wat dromen de revue gepasseerd. Meestal gaven ze me een fijn gevoel. Dromen waarin ik de heldin was, ontsnapte van de slechteriken en mijn angsten overwon. Tot vannacht. Om vier uur werd ik wakker met het meest fijne en tegelijk ook beangstigende gevoel.

Blijkbaar is het normaal dat je tijdens de zwangerschap vaker droomt. Zwangere vrouwen hebben een langere REM- of droomslaap en slapen minder vast. Daardoor worden ze vaak wakker tijdens die REM-slaap en kunnen ze zich hun dromen bijgevolg ook goed herinneren. Nu, ik slaap zelden erg vast en droom dus sowieso geregeld, maar tegenwoordig lijkt het wel een explosie van nachtavonturen in mijn hoofd. Soms is het heel duidelijk wat een droom betekent, maar deze van vannacht hoop ik al schrijvend verder te analyseren en van me af te zetten. Daar gaan we.

Het eerste beeld dat ik me herinner is een ziekenhuisbed waarin ik met mijn pasgeboren dochter lig te slapen. Ik word wakker en naast mij ligt een slapend roos wezentje met een bruine haardos. Ik lach wanneer ik haar zie en ruik aan haar haren. Iets wat ik trouwens bij mijn zoontje ook vaak doe, heerlijk knus. Blijkbaar is ze nog maar net geboren. Mijn man en mijn peuter zijn niet op de kamer. Ik herinner me dat ze bij de oma gingen slapen.

Intussen begin ik een beetje rusteloos te worden en ga rechtop zitten. Babydochter begint te mopperen. Ik ga ervan uit dat ze honger heeft, haal mijn tepel boven en wil haar aanleggen. De onzekerheid steekt de kop op. Hoe ging dat ook allemaal weer in zijn werk? Wanneer is zo'n kleintje goed aangelegd? Mijn dochtertje opent haar kleine mond en ik schrik. Deze blijkt al vol tandjes te staan. Ze heeft een volwaardig mini-gebit! Ik denk terug aan de borstvoeding met de kleine zoon (tanden = bijten) en zie het plots niet meer zitten om borstvoeding te geven. Heeft ze eigenlijk sinds haar geboorte al eten gehad? Ik maak me zorgen en besluit op de rode knop te drukken om hulp te vragen.

Een verpleegster komt binnen en wijst me erop dat het niet verstandig is om recht te zitten. Ik zou beter blijven liggen. Ze vertelt me dat de bevalling nogal zwaar was. Juist ja. Ik schrik en besef dat ik me die fameuze bevalling niet kan herinneren dus vuur ik allerlei vragen op de nietsvermoedende verpleegster af. Heb ik een epidurale gekregen? Nee, daarvoor is de bevalling te snel gegaan. Om hoe laat is mijn dochter geboren? 3u54, vier à vijf uur nadat mijn water gebroken was. (Hm, zouden de gelijkenissen met de recente bevalling van een vriendin toeval zijn?) Heeft de vroedvrouw weer mee moeten duwen? Ja. Hebben ze me moeten knippen? Ja. (En deze keer was de knip zelfs nog groter dan bij mijn eerste bevalling.) De verpleegster waarschuwt me dat ik snel pijn zal beginnen voelen aangezien de pijnstiller die ze me gegeven hebben bijna is uitgewerkt.

Ik sta op het randje van een huilbui omdat ik me niets van de afgelopen nacht herinner.

Als laatste vraag ik de verpleegster of ik mijn dochter na de geboorte bij mij heb mogen houden. En vooral, heeft ze niet veel later voor het eerst borstvoeding gekregen? Blijkbaar niet. Na de bevalling was ik flauw gevallen en hebben ze me laten slapen. Mijn dochtertje heeft intussen al een flesje gekregen. Ik ben enorm teleurgesteld en heb meteen schrik dat ze nu niet meer van de borst zal willen drinken.

Met behulp van de verpleegster besluit ik haar toch aan te leggen. Het laatste wat ik me herinner is het beeld van mijn tepel waar maar een druppel melk uit wou komen. En als dat nog niet erg genoeg was, bleek de melk niet meer geel te zijn. (Voor de leken: De moedermelk die je de eerste dagen na de bevalling produceert heeft een gele kleur en heet colostrum. Colostrum zit onder andere boordevol anti-stoffen en is dus erg belangrijk voor je pasgeborene.)

Mijn ogen gaan open, de droom is voorbij en laat een gelukkige maar ook verwarde zwangere vrouw achter.

Zo ben ik wel blij. Ik voel me dicht bij mijn ongeboren kindje (waarvan we vermoeden dat het een dochter is, maar nog steeds geen zekerheid rond hebben). Enthousiast laat ik aan mijn man weten dat ik in mijn droom ons tweede kindje gezien en geknuffeld heb. Een intiem moment. Maar achter dat enthousiasme gaan ook heel wat angsten en onzekerheden schuil die in deze droom aan bod kwamen:

  • Zo weet ik dat tweede bevallingen doorgaans sneller verlopen dan eerste en onze kleine man was op zeven uur geboren. Wil dat zeggen dat ik zoals die ene vriendin zonder epidurale zal moeten bevallen omdat daar simpelweg geen tijd voor zal zijn?
  • Zal ik deze keer zonder hulp van de vroedvrouw kunnen bevallen? Tijdens de eerste bevalling heeft ze op mijn buik moeten duwen. Dat was vooral een onaangename ervaring, maar daarnaast gaf het me ook het gevoel dat ik mijn kindje niet alleen ter wereld heb kunnen brengen. Eerste test als mama: gebuisd. (Mijn verstand weet dat dit een absurde redenering is, maar in mijn hart is dat altijd blijven wringen.)
  • Tijdens de eerste bevalling hebben ze me moeten knippen. Er zijn ergere dingen, maar erg fijn vond ik de dagen na de bevalling nu ook weer niet. Vooral zitten ging erg moeilijk.
  • Zal de borstvoeding deze keer beter gaan? De kleine man kwam vier weken te vroeg. Gevolg: een "luie" baby die niet sterk genoeg kon zuigen. Ook al heb ik zes à zeven maanden borstvoeding gegeven, het is nooit vanzelf gegaan. Ik heb altijd moeten bijkolven en ik heb niet het gevoel dat het ooit een simpelweg fijne ervaring voor mij is geweest. (En toch zou ik het zo terug doen, daar niet van.)
  • Om nog maar te zwijgen van die keren dat de kleine man op mijn tepels gebeten heeft. Niet zo handig voor je borsten als je kleintje al op drie maanden tanden begint te krijgen.

Ik probeer mijn angsten los te laten en me vol vertrouwen over te geven aan de onzekerheden van de toekomst. Ook al waren er heel wat minpunten aan de vorige bevalling, het moment waarop je dat kleintje voor de eerste (en de tweede en de derde en ...) keer in je armen houdt is goud waard. Het verlangen naar dat moment is momenteel groter dan de som van al mijn angsten. 

Maar als ik een glazen bol had, zou ik toch wel even in de toekomst willen kijken en die angsten hopelijk wat sussen.


Hoe hebben jullie je tweede zwangerschap ervaren? Was dat voor jullie wel meer genieten en minder angsten/zorgen? 

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS